Deelnemer SLIMMER: ‘Van ‘geen puf’ naar vaste sportmomenten

Van zittend werk naar meer bewegen

Inge is 66 jaar als ze start met SLIMMER. Ze heeft 35 jaar gewerkt bij het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, in een zittend beroep. “De laatste jaren kostte het me steeds meer energie. ’s Avonds had ik echt geen puf meer om nog te gaan sporten.” Bewegen schoot er daardoor vaak bij in. Via haar huisarts komt Inge in aanraking met SLIMMER. Die noemde het programma al eerder, maar toen werkte Inge nog. “Dan moet je uit je werk rennen om op tijd te zijn, en dat zag ik toen niet zitten.”

Een jaar later ligt dat anders. Inge is gestopt met werken en komt opnieuw bij de huisarts. “Toen begon ze er weer over. Ik zei: ik wil het eigenlijk wel doen, maar ik zie dat alles vol is.” Dat blijkt mee te vallen. Na overleg kan Inge instromen in een groep die in april start. “Ik hoefde zelf eigenlijk niet zoveel te doen.” Dat voelt voor haar als een opluchting. “Dat neemt echt drempels weg. Je hoeft niet zelf alles uit te zoeken.”

Een vast ritme

Het eerste halfjaar van SLIMMER is de begeleiding intensief. In deze fase zijn er vaste momenten voor sporten en bijeenkomsten, en is er regelmatig contact met de begeleiders. Inge sport wekelijks bij een sportschool in de buurt, onder begeleiding van een coach. Dat vaste moment helpt om structuur op te bouwen. Naast het sporten zijn er gezamenlijke bijeenkomsten over onder meer voeding en beweegmogelijkheden in de buurt. Die zijn bedoeld om stap voor stap aan een gezondere leefstijl te werken, samen met andere deelnemers. “Ik vond die sessies heel leuk. Dan hoor je ook hoe anderen met voeding en alles omgaan.”

Samen sporten en ervaringen delen

Het groepsaspect van SLIMMER spreekt Inge aan. Lachend zegt ze: “Een soort gedeelde smart is halve smart. Het is leuk als het een beetje gezellig is.” Tegelijk ziet ze ook een keerzijde. “Mensen zeiden soms snel af.” Dat vindt ze jammer.  Zowel voor de motivatie in de groep, als voor de coaches die alles organiseren. “Als je de commitment maakt om het traject te starten, dan moet je ook je inspanning leveren. Het wordt toch gratis aangeboden vanuit gemeenschapsgeld. En het is niet zo dat als je het traject start, je automatisch fit wordt en lekker in je vel voelt.”

Toch overheerst voor haar het positieve. “Je hoort hoe anderen het aanpakken. Dat helpt.” Na afloop van het gezamenlijke deel blijft er ook contact. In de appgroep verschijnen af en toe nog berichten, bijvoorbeeld over sportervaringen thuis.

Vasthouden nieuw gedrag

Na het eerste halfjaar wordt het programma minder intensief. De focus verschuift naar het vasthouden van nieuw gedrag. Inge heeft regelmatig een gesprek met haar leefstijlcoach en diëtist. “Ze wijst niet met een vingertje, maar denkt echt met je mee.” Het gaat niet om strakke regels, maar om haalbare keuzes. “Als ik vertel dat ik ’s avonds toch naar nootjes of chips grijp, zegt ze: maak bewust een snackboxje. Dan sta je er even bij stil.”

Sporten als vast onderdeel van de week

Inmiddels is Inge een jaar verder. Ze sport 2 keer per week: een buitenles en crossfit. Daarnaast staat ze wekelijks op de golfbaan. Wat haar verrast, is dat sporten nu vanzelfsprekend is geworden. “In het begin vond ik het sporten echt niet leuk. Het stond als een verplichting in mijn agenda. Maar nu vind ik het heerlijk om te gaan.”

Ze merkt het verschil in het dagelijks leven. “Je merkt dat je fysiek sterker bent.” Op vakantie viel het haar kinderen ook op. “We hebben veel gewandeld, ook in de bergen. Ze zeiden: ‘Mam, je hebt echt wat aan dat sporten, het gaat goed met je.’” Door nu regelmatig te bewegen, hoopt Inge in de toekomst zo lang mogelijk uit te stellen. “Als je nu leert om veel squats te maken, kom je ook makkelijker je bed uit tegen de tijd dat je meer gaat mankeren.”

Geen snelle oplossing

Inge ziet ook een aandachtspunt. Sommige mensen volgen het programma om daarna in aanmerking te komen voor afslankmedicatie. Dat vindt ze lastig. “Het gaat juist om die leefstijlverandering, niet om een pilletje.” Voor haar zit de winst in de kleine stappen. “De stapjes gaan heel langzaam hoor. Maar ze zijn er wel.” Ze is blij dat het programma 2 jaar duurt. “Een jaar extra maakt dat het meer beklijft.” Juist doordat het programma langer loopt, krijgt nieuw gedrag de tijd om onderdeel te worden van het dagelijks leven.

Twijfel? Begin gewoon!

Wat adviseert ze iemand die overweegt om te starten met SLIMMER? Inge hoeft er niet lang over na te denken. “Ik ben er heel enthousiast over. Het is laagdrempelig, je wordt begeleid en je hoeft het niet alleen te doen.” En misschien nog wel het belangrijkste: “Je hoeft niet meteen alles perfect te doen. Maar als je eenmaal begint, merk je vanzelf wat het je oplevert.”